رویاهایت بهترین قدرت توست

لطيف است حس آغازي دوباره،
و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس...
و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن!
و چه اندازه شيرين است امروز...
روز ميلاد...
روز تو!
روزي که تو آغاز شدي!

از خواب مي پرم. کورمال کورمال دست ميندازم ساعت رو نگاه مي کنم ساعت 1:45 دقيقه صبح ه. سعي مي کنم دوباره بخوام ولي هرچي سعي مي کنم نميشه. بهتره يه کاري بکنم شايد خواب به چشمام بياد بلند ميشم ميشينم، چشمم به سيب مذکور ميفته و آتش هوس گاز زدنش دوباره تو دلم زبونه مي کشه. چقدر تشنه مه و هيچي مثل اين سيب آبدار ِ ترش مزه نمي تونه راضيم کنه فقط کافيه دستم رو دراز کنم تا تو دستم قرار بگيره ولي يادم مي افته دندون هام مسواک شده است و خوردن سيب تمام زحماتم رو ضايع مي کنه بايد حواسم رو پرت کنم ازش، لپ تاپ رو روشن مي کنم ...

تمام زمان باقي مونده از وقت خوابيدن رو خوابهاي آشفته مي بينم. شايد دليلش همون هوس سرکوب شده باشه. با خستگي از خواب بلند مي شم از زير چشم نگاهم به سيب مي افته. هنوز همون جاست و هم چنان هوسناک براي گاز زدن... ولي ديگه نمي خوامش، برام بي اهميته. يک شب در حسرتش بودن سيرابم کرده.

پائولو کوئليو نويسنده برزيلي از علاقه اش به اسلام و مولانا و تأثيرات آن بر آثارش سخن گفت و به تأثيرپذيري از آثار جلال الدين مولوي اعتراف کرد.

به گزارش فارس، کوئليو که تا به امروز آثار پرفروشي چون کيمياگر، مکتوب، کوه پنجم، يازده دقيقه، ساحره پورتوبلو و ... را در کارنامه ادبي اش دارد در مصاحبه با مجله فوروارد سوريه از علاقه اش به اسلام و تأثيرات آن بر آثارش ياد مي کند.
به اعتقاد اين نويسنده دستورات عرفاني اسلام بسيار قابل تأمل و بررسي است.
از ديدگاه او زندگي تمامي انسانها همانند مسيري که براي زيارت پيموده مي شود، بايد مورد بررسي قرار گيرد و اين مفهومي است که در افکار و ديدگاههاي عارفان اسلامي بسيار ديده مي شود؛ چراکه در زندگي آنان نشانه هايي وجود دارند که ما را براي رسيدن به مقصد کمک مي کنند.

پائولو کوئليو نويسنده برزيلي، به سامان رسيدن «کيمياگر» و بسياري از آثار منتشر شده اش را تحت تأثير عوالم عرفاني و آثار جلال الدين رومي اعلام کرد.

اين نويسنده که عميقاً تحت تأثير آثار و اشعار جلال الدين رومي قرار دارد دراين باره معتقد است که بخش زيادي از کتاب کيمياگر و ظهير را تحت تأثير اين شخصيت و آثار او به رشته تحرير در آورده است.
به اعتقاد کوئليو نگرش و ديدگاه رومي به دقت و روشني در آثارش مطرح شده و آموزه هاي بسياري در آثار او به چشم مي خورد که همگي نشانه هوشمندي و درايت رومي در خلق اين آثار است.

ای خسته از زنجیر جهل و فتنه، بشکن
ای در کنار چشمه، مانده تشنه، بشکن
بشکن حدیث تلخ پشت و دشنه، بشکن
تا نشکنی در خویشتن، این فتنه بشکن
جانانه بشکن، رندانه بشکن!

ای قرن‌ها زندانی تقدیر، بشکن
تقدیر را با ضربه‌ی تدبیر بشکن
بشکن فسون این غل و زنجیر، بشکن
بشکن ستون خانه‌ی تزویر، بشکن
جانانه بشکن، رندانه بشکن!

پائولو درسال‌ 1988، کتاب‌ کاملا متفاوتی‌ نوشت‌ کیمیاگر. این‌ کتاب‌ کاملاً نمادین‌ بود و کلیه‌ی‌ مط‌العات‌ یازده‌ ساله‌ی‌ پائولو را درباره‌ی‌ کیمیاگری‌، در قالب‌ داستانی‌ استعاری‌ خلاصه‌ می‌کرد. اول‌ فقط‌ 900 نسخه‌ از این‌ کتاب‌ فروش‌ رفت‌ و ناشر، امتیاز کتاب‌ را به‌ پائولو برگرداند.

در ماه‌ مه‌ 2000، پائولو به‌ ایران‌ سفر کرد. او اولین‌ نویسنده‌ی‌ غیرمسلمانی‌ بود که‌ بعد از انقلاب‌ سال‌ 1357، به‌ ایران‌ سفر می‌کرد. اواز سوی‌ مرکز بین‌المللی‌ گفت‌ و گوی‌ تمدن‌ها، وزارت‌ فرهنگ‌ و ارشاد اسلامی‌، و ناشر ایرانی‌اش‌ (کاروان‌) دعوت‌ شده‌ بود

  پائولو كوئليو در سال 2003 نیز یک رکورد جهانی دیگر را به نام خود رقم زد: او در یک نشست، کتاب هایش را به 53 زبان برای خوانندگانش از سراسر جهان امضا کرد.

روز چهارشنبه 15 اکتبر سال 2008، پائولو کوئلیو دیپلم رکورد جهانی گینس را به عنوان نویسنده ی زنده ای که یک اثر او به بیشترین تعداد زبان ها منتشر شده است، دریافت کرد.

پائولو كوئليو که کتاب هایش از پر فروش ترین کتاب های بیست سال گذشته در تمام جهان بوده است، از پدیده های پایان قرن بیستم به شمار می‌رود.

برخی‌ او را کیمیاگر واژه‌ها می‌دانند و برخی‌ دیگر، پدیده‌ای‌ عامه‌پسند. اما درهر حال‌، پائولو كوئليو یکی‌ از تاثیرگذارترین‌ نویسندگان‌ قرن‌ حاضر است‌  .خوانندگان‌ بی‌شمار او از 150 کشور، فارغ‌ ازفرهنگ‌ و اعتقادات‌ خود، اورا نویسنده‌ی‌ مرجع‌ دوران‌ ما کرده‌اند. کتاب‌های‌ اوبه‌ 56 زبان‌ ترجمه‌ شده‌اند و جدای‌ ازآن‌ که‌ همواره‌ در فهرست‌ کتاب‌های‌ پرفروش‌ بوده‌اند، درتمام‌  ط‌ول‌ دوران‌ ظ‌هور او، مورد بحث‌ و جدل‌ اجتماعی‌ و فرهنگی‌ قرار داشته‌اند.
افکار، فلسفه‌ و موضوعات‌ مط‌رح‌ شده‌ درآثار او، بر ذهن‌ میلیون‌ها خواننده‌ای‌ تاثیر گذاشته‌ است‌ که‌ به‌ دنبال‌ یافتن‌ راه‌ خویش‌، و روش‌های‌ تازه‌ برای‌ درک‌ جهان‌ هستند.

يكي‌ از ترانه‌هايي‌ كه‌ پائولو كوئليو سروده‌ است‌:
من‌ ده‌ هزار سال‌ پيش‌ به‌ دنيا آمدم‌.
روزي‌، درخيابان‌، درشهر،
پيرمردي‌ را ديدم‌، نشسته‌ برزمين‌،
كاسه‌ي‌ گدايي‌ درپيش‌، ويولوني‌ در دست‌،
رهگذران‌ باز مي‌ماندند تا بشنوند،
پيرمرد سكه‌هارا مي‌پذيرفت‌، سپاس‌ مي‌گفت‌،
و آهنگي‌ سرمي‌داد،
و داستاني‌ مي‌سرود،
كه‌ كمابيش‌ چنين‌ بود:
من‌ ده‌ هزار سال‌ پيش‌ به‌ دنيا آمدم‌
و دراين‌ دنيا هيچ‌ چيز نيست‌
كه‌ قبلا نشناخته‌ باشم

^{شهسواري به دوستش گفت: بيا به كوهي كه خدا آنجا زندگي مي كند برويم.ميخواهم ثابت كنم كه او}

^{فقط بلد است به ما دستور بدهد، وهيچ كاري براي خلاص كردن ما از زير بار مشقات نمي كند}

^{ديگري گفت:موافقم ..اما من براي ثابت كردن ايمانم مي آيم}

^{وقتي به قله رسيدند ، شب شده بود. در تاريكي صدايي شنيدند:سنگهاي اطرافتان را بار اسبانتان كنيد وآنها}

^{را پايين ببريد}

^{شهسوار اولي گفت: مي بيني؟ بعداز چنين صعودي ،از ما مي خواهد كه بار سنگين تري را حمل كنيم.محال است كه اطاعت كنم}

^{ديگري به دستور عمل كرد. وقتي به دامنه كوه رسيد، هنگام طلوع بود و انوار خورشيد، سنگهايي را كه شهسوار مومن با خود آورده بود،روشن كرد. آنها خالص ترين الماس ها بودند.}

^{مرشدمي گويد:تصميمات خدا مرموزند،اما همواره به نفع ما هستند}

^{رام كنندگان حيوانات سيرك براي مطيع كردن فيلها از ترفند ساده اي استفاده مي كنند.زماني كه حيوان هنوز بچه است، يكي از پاهاي او را به تنه درختي مي بندند. حيوان جوان هر چه تلاش مي كند نمي تواند خود را از بند خلاص كند اندك اندك اين عقيده كه تنه درخت خيلي قوي تر از اوست در فكرش شكل مي گيرد.وقتي حيوان بالغ و نيرومند شد ،كافي است شخصي نخي را به دور پاي فيل ببندد و سر ديگرش را به شاخه اي گره بزند. فيل براي رها كردن خود تلاشي نخواهد كرد}

^{پاي ما نيز ، همچون فيلها،اغلب با رشته هاي ضعيف و شكننده اي بسته شده است ، اما از آنجا كه از بچگي قدرت تنه درخت را باور كرده ايم، به خود جرات تلاش كردن نمي دهيم،}

 ^{غافل از اينكه براي به دست آوردن آزادي ، يك عمل جسورانه كافيست}

^{مردي زير باران از دهكده كوچكي مي گذشت . خانه اي ديد كه داشت مي سوخت و مردي را ديد كه وسط شعله ها در اتاق نشيمن نشسته بود}

^{مسافر فرياد زد : هي،خانه ات آتش گرفته است! مرد جواب داد : ميدانم}

^{مسافر گفت:پس چرا بيرون نمي آيي؟}

^{مرد گفت:آخر بيرون باران مي آيد . مادرم هميشه مي گفت اگر زير باران بروي ، سينه پهلو ميكني}

^{زائوچي در مورد اين داستان مي گويد :}

^{خردمند كسي است كه وقتي مجبور شود بتواند موقعيتش را ترك كند} 

^{مردي در نمايشگاهي گلدان مي فروخت . زني نزديك شد و اجناس او را بررسي كرد . بعضي ها بدون تزيين بودند، اما بعضي ها هم طرحهاي ظريفي داشتند}

^{زن قيمت گلدانها را پرسيد و شگفت زده دريافت كه قيمت همه آنها يكي است}

^{او پرسيد:چرا گلدانهاي نقش دار و گلدانهاي ساده يك قيمت هستند ؟چرا براي گلداني كه  وقت و زحمت بيشتري برده است ، همان پول گلدان ساده را مي گيري؟}

^{فروشنده گفت: من هنرمندم . قيمت گلداني را كه ساخته ام مي گيرم. زيبايي رايگان است}

^{نجار زندگيمان باشيم}

^{نجار پيري خود را براي بازنشسته شدن آماده مي كرد
يك روز او با صاحبكار خود موضوع را درميان گذاشت
پس از روزهاي طولاني وكار كردن و زحمت كشيدن، حالا او به استراحت نياز داشت و براي پيدا كردن زمان اين استراحت ميخواست تا او را از كار بازنشسته كنند
صاحب كار او بسيار ناراحت شد وسعي كرد او را منصرف كند، اما نجار بر حرفش و تصميمي كه گرفته بود پافشاري كرد
سرانجام صاحب كار درحالي كه با تأسف با اين درخواست موافقت ميكرد، از او خواست تا به عنوان آخرين كار، ساخت خانه اي را به عهده بگيرد
نجار در حالت رودربايستي، پذيرفت درحاليكه دلش چندان به اين كار راضي نبود
پذيرفتن ساخت اين خانه برخلاف ميل باطني او صورت گرفته بود
براي همين مواد اوليه نامرغوبي تهيه كرد و به سرعت و بي دقتي، به ساختن خانه مشغول شد و به زودي كار را تمام كرد
او صاحبكار را از اتمام كار باخبر كرد
صاحب كار براي دريافت كليد آخرين كار به آنجاآمد}

^{زمان تحويل كليد، صاحب كار آن را به نجاربازگرداند و گفت: اين خانه هديه ايست از طرف من به تو به خاطرسالهاي همكاري
نجار، يكه خورد و بسيار شرمنده شد
در واقع اگر او ميدانست كه خودش قراراست در اين خانه ساكن شود، لوازم و مصالح بهتري تهيه مي كرد و تمام مهارتي كه داشت براي ساخت آن بكار مي برد
يعني كار را به صورت ديگري پيش ميبرد}

^{اين داستان ماست}

^{ما زندگيمان را ميسازيم. هر روز ميگذرد
گاهي كمترين توجهي به آنچه كه ميسازيم نداريم،پس در اثر يك شوك و اتفاقي غيرمترقبه ميفهميم كه مجبوريم در همين ساخته ها زندگي كنيم
اگر چنين تصوري داشته باشيم، تمام سعي خود رابراي ايمن كردن شرايط زندگي خود ميكنيم. فرصت ها از دست مي روند و گاهي بازسازي آنچه ساخته ايم، ممكن نيست
شما نجار زندگي خود هستيد و روزها چكشي هستندكه بر يك ميخ از زندگي شما كوبيده ميشود
يك تخته در آن جاي ميگيرد و يك ديوار برپاميشود
مراقب سلامتي خانه اي كه براي زندگي خود ميسازيد باشيد}

رسا، سرويس شهرستان ها ـ عرفان پائولو كوئيلو در هفتادو يكمين حلقه علمي حكمت دفتر تبليغات اسلامي خراسان رضوي نقد و بررسي شد.

kasra-today.blogfa.com

ممنون میشم اگه یه سری به این وبلاگم بزنید و نظر بدهید البته یادگاری بگذارید.

چند ماه قبل فیلمی را می‌دیدم به اسم «جوردانو برونو»، قصه‌ی «بدعت‌گذار»ی که واتیکان محکومش کرد و در سال 1600 به‌خاطر عقایدش به دیرک چوبی بست و سوزاند. دلیل نقل من از فیلم به این برمی‌گردد: در یک سکانس از فیلم جوردانو برونو اشاره می‌کند که او تازگی‌ها از نمایشگاه کتاب فرانکفورت بازدید کرده تا ناشرِ بعضی از کارهایش را ببیند. و حالا ما این‌جا، چهار قرن بعدتر،  این‌جا جمع شده‌ایم و ناشرهای جدید را می‌بینیم که هیچ؛ درمورد جهت‌گیری‌های جدیدی هم حرف می‌زنیم.

از زمان بازدید جوردانو برونو تا امروز، چندین و چند محمل جدید برای اشتراک ایده‌ها به منصه‌ی ظهور رسیده. برای مثال، اولین نمایشگاه کتاب فرانکفورت نتیجه‌ی اختراعی جدید بود: چاپ سربی. در واقع، وقتی گوتنبرگ در شهر ماینتز که چند کیلومتر بیشتر با این‌جا فاصله ندارد، چاپ سربی را اختراع کرد، کتابفروش‌های محلی این‌جا از کارش الهام گرفتند و این نمایشگاه را ترتیب دادند. همه‌ی ما می‌دانیم اختراع گوتنبرگ گامی بزرگ (احتمالاً برجسته‌ترین گام) در ایجاد جنبش موسوم به رنسانس بود؛ جنبشی که به ایده‌ها امکان حرکتِ آزادانه‌تر داد. به لطف این فرایند چاپ جدید، ایده‌ها را می‌توان به اشتراک گذاشت و جهان را برطبق این ایده‌ها شکلی دیگر داد.

برخلاف دیگر محمل‌ها، مثل رقص یا نقاشی یا تئاتر، که به حضور جسمانی خالقِ اثر نیز نیاز است، کتاب (و به تبع آن، مطبوعات) فی‌الفور بر بقیه‌ی روش‌های اشتراک ایده‌ها غلبه کرد، چراکه در مقیاس صنعتی قابلیت تولید داشت. کتاب‌ها، به مثابه ظرف ایده‌ها، تا چندین قرن ایده‌آل بودند تا آنکه مونوپولی‌شان قافیه را به رسانه‌های دیگر، مثل رادیو و سینما و تلویزیون باخت.

پس لب لباب بحث این است: اشتراک ایده‌ها. مثال‌های بالا هم تماماً به این اشاره دارند: تکنولوژی‌هایی موفق می‌شوند که اجازه می‌دهند ایده‌ها به گردش دربیایند و به دست بیشترین تعداد مخاطب برسند. متعاقباً قوانین هم خودشان را با این موقعیت جدید وفق دادند (و نه برضد آن!)؛ مفهومِ حقوقیِ کپی‌رایت گام‌به‌گام عصر صنعتی جدید رشد کرد که هزینه‌های توزیع و تولیدش نسبتاً بالا بود.

با این همه در ده سال گذشته، شاعد ظهور وب بودیم؛ ماشینی محیرالعقول که شیوه‌ی تازه‌ای در اشتراک ایده‌ها و به زیر کشیدنِ الگوهای اقتصادی کهنه درانداخته. کِوین کِلی، سردبیر نشریه‌ی وایرد، در سخنرانی خود در TED در دسامبر 2007 نکته‌ای را به این مضمون مطرح کرد که به زبان داده‌ها، این ماشین جدید در هر دو ثانیه برابر با کتابخانه‌ی کنگره اطلاعات «پخش‌وپلا» می‌کند.

با این همه، تفاوتی با دیگر محمل‌ها دارد: وب شامل بر هزینه‌ی تولید و توزیع نیست. و به همین دلیل، شاهد تغییر در پارادایم هستیم. از این لحظه به بعد، دموکراتیزاسیون ایده که اول به لطفِ چاپ گوتنبرگی ممکن شد کم‌کم به اشلی تماماً جدید دست می‌یابد. اندک‌اندک، مردم می‌فهمند که الف) عملاً می‌توانند هر چیزی را منتشر کنند و در وب بگذارند تا هر کسی که دلش می‌خواهد ببیند و ب) خود آن‌ها پخش‌کنندگان آثارشان هستند، یعنی شبکه‌ی تلویزیونی خودشان را دارند مثل YouTube و نمایش‌های رادیویی خودشان را هم دارند مثل BlogTalkRadio. از این رهگذر، آن‌ها دیگر ناظران منفعل دگردیسی‌های جامعه نیستند، بلکه در این فرایند جمعی دخالت می‌کنند. متعاقباً، از آن‌جا که هر کسی اتصال به اینترنت دارد، مخلوق خالق می‌شود. کاربر کسی می‌شود که نه‌فقط حرفی برای گفتن دارد بلکه قادر است چیزهایی را که دوست دارد و چیزهایی را که دوست ندارد به اشتراک بگذارد.

مؤلفه‌ای مهم در این میان است که بیشتر آدم‌ها چندان از آن مطلع نیستند: آدم‌ها دارند چیزهایی را آزادانه به اشتراک می‌گذارند که شایسته و مقتضی می‌دانند و انتظار دارند همان نیز در تمام سیستم‌های ارتباط جمعی رخ بدهد.

شبکه‌های ارتباط جمعیِ معمول دوران ناخوشایندی را گذراندند تا این نکته را درک کنند: نخستین «قربانی» صنعت موسیقی بود. مدیران کمپانی‌های موسیقی چندملیتی به‌عوض درکِ ظهورِ گونه‌ی جدیدی از اشتراک ترجیح دادند وکیل استخدام کردند و به کاهش قیمت تولید موسیقی نپرداختند. تصمیم گرفتند نپستر/Napster و دیگر سایت‌های موسیقی را در سال 2001 ببندند و موفق شدند. یک نبرد را برنده شدند اما تمام جنگ را نه. درواقع، این جنبش از پس دیگر سایت‌های P2P [اشتراک فایل] که سر برآوردند و مشعل محتوای اشتراکی و رایگان را روشن نگه داشتند برنیامد. حالا تصور کنید چه می‌شد اگر به‌عوض فرستادن وکیل، آن‌ها به ازای هر آهنگ 0.05 سنت می‌گرفتند؟ آن موقع در سال 2000 هیچ‌کس مشکلی در این امر نمی‌دید؛ به‌ویژه از این لحاظ که این قیمت بسیار کمتر از قیمت متعارف سی‌دی بود. نپستر بزرگ و پیشرو را در سال 2001 بستند و بعدها بِرتِلزمان آن را خرید ‌ــ‌ اما این کار خیلی دیر انجام شد. از آن به بعد، دیگر سایت‌های P2P دیگری راه افتادند و هنوز هم هنوز است حتا بچه‌های کم‌سن‌وسال می‌توانند هر آهنگی را که بخواهند از سایت‌های توُرِنت/Torrent به‌رایگان دانلود کنند.

تازه صنعت موسیقی دارد از اشتباهاتش درس می‌گیرد و شیوه‌هایش را اصلاح می‌کند. یک مثال: آی‌تیونز/iTunes اوضاع روزگار را درک کرده و به کاربرانش اجازه می‌دهد هر آهنگی را با قیمت 0.09 سنت دانلود کنند. نتیجه‌اش این شده که حالا نخستین موزع آن‌لاین موسیقی در دنیاست. نتیجه‌ی منطقی دیگر در تغییرات این عصر این است که همین چند ماه قبل انجمن اجتماعی مای‌اسپیس/MySpace قرارداد سرمایه‌گذاری مشترکی را با یونیورسال میوزیک و سونی بی‌ام‌جی و گروه وارنر میوزیک امضا کرد. آن‌ها در حال ساخت سایتی هستند که بازدیدکنندگانش بتوانند به موسیقی رایگان استریمینگ/streaming به‌صورت آن‌لاین گوش بدهند و پولش را از تبلیغات سایت دربیاورند و هر کاربری فهرست آهنگ‌های محبوبش را با دوستانش در میان بگذارد.

«قربانی» دوم وب، صنعت فیلم است. سریال‌های تلویزیونی نیز به همین ترتیب. به‌لطف کامپیوترهای بهتر و سریع‌تر و پهناهای باند بیشتر فیلم‌ها را می‌توان با کیفیت بسیار خوب در عرض چند ساعت برای هر کامپیوتری دانلود کرد.

اما این صنعت هم راه‌های تازه‌ای برای رفع مسئله می‌جوید. تهیه‌کننده‌ها به کاربران اجازه می‌دهند سریال‌های تلویزیونی را در پورتال‌های تحت حمایت‌شان ببینند (برای مثال، ساوت‌پارک در وب‌سایت کمدی سنترال). تاکتیک‌های دیگر شامل اتخاذ راه‌های جدید تبلیغ فیلم‌ها از طریق بازاریابی ویروسی (برای مثال کینگ کونگ یا فیلم برزیلی تروپا دِ الیت) و ایجاد انجمن در حاشیه‌ی نمایش‌ها و برنامه‌هاست (برای مثال، برنامه‌های اپرا وینفری روی وب انجمن دارد).

همان‌طور که می‌بینیم از عینیت افتادنِ فرم‌های سنتی موسیقی و همین‌طور هم فیلم (سی‌دی و دی‌وی‌دی)، در کنار اشتراک‌گذاری فوری فایل‌ها تولیدکنندگانِ این صنعت را واداشته تا به دنبال راه‌هایی جایگزین برای ساخت و فروش و تبلیغ تولیداتشان باشند.

تا وقتی که تولیدکنندگان به آن‌ها که مصرف‌کنندگان منفعل می‌دانندشان اجازه‌ی صحبت ندهند کماکان مخاطب خود را از دست خواهند داد.

و در مورد صنعت نشر چه؟ علی‌الظاهر این صنعت در مقایسه با موسیقی و فیلم، مقابل جهت‌گیری‌های وب «حفاظت‌شده»‌تر هستند. در واقع، فکرش را که بکنید تا الان جان سالم به در برده چراکه در مقایسه با دیگر رسانه‌ها فواید بیشتری در این محیط تکنولوژیک جدید از آن خود کرده.

نخست اینکه هزینه‌های تولید بسیار پایین‌تر از هزینه‌های متناظر در صنعت فیلم و موسیقی است. دوم آنکه اینترنت رسانه‌ای است که سخت به خواندن و نوشتن اتکا دارد و از دهه‌ی 1990 شاهد بوده‌ایم که به‌لطف این ذائقه‌ی مجدداً‌ـ‌کسب‌شده برای نگارش، نشر واقعاً جهش عظیمی کرده. نه فقط این، بلکه نویسنده نیز کاتالیزور این جنبش شده. نویسنده تا مقام ستاره‌ی پاپ بالا آمده، همان‌طور که موزیسین‌ها در دهه‌ی 60 چنین ارتقایی را تجربه کردند.

از آن مهم‌تر اینکه هنوز کتاب به مثابه ظرفِ ایده‌ها از عینیت نیفتاده.

کتاب، پانزده قرن مدام [؟]، خود را به مثابه رسانه‌ای بی‌رقیب نمایانده. البته ای‌بوک‌ها/e-books هم اندک‌اندک اعتباری می‌یابند و بعید نیست که با گذر زمان فرم دیجیتال بر کاغذ غلبه کند. اما کماکان سال‌ها وقوع این اتفاق به درازا خواهد کشید و همین به ما ناشرها و کتابفروش‌ها و نویسنده‌ها فرصتی طلایی برای استفاده خواهد داد.

اما چیزی که من به‌عنوان نویسنده دیدم شگفتی‌آور بود و همین‌طور هم نشانه‌ای از عدم درک وب از جانب بخشی از صنعت نشر. ناشران به‌عوض اینکه در این رسانه‌ی جدید فرصتی برای خلق راه‌های جدید تبلیغی ببینند، بر ایجاد سایت‌های کوچک تمرکز کردند که تماماً ازرده‌خارج باید تلقی‌شان کرد و معدودی از ناشرها هم از «بدبیاری‌ها»ی دیگر صنایع فرهنگی شکایت می‌کنند و وب را «دشمن» می‌دانند. این وضعیت، احتمالاً همان وضعیتی است که راهبان نسخه‌بردار با مقوله‌ی چاپ در قرن شانزدهم داشتند.

با این همه، در شرایطی که کتاب‌ها هنوز هم رسانه‌هایی وسیعاً در حال استفاده هستند، چرا تمام محتوای دیجیتال کتاب‌ها را به رایگان به اشتراک نگذاشت؟ یعنی دقیقاً برخلاف آنچه عقل سلیم به ما می‌گوید ‌ــ‌ و عقل سلیم همیشه راهنمای خوبی نیست وگرنه ناشرها و کتابفروش‌ها و نویسنده‌ها دنبال کار پرمنفعت‌تری می‌رفتند. هرچه بیشتر بدهید بیشتر خواهید گرفت.

آن‌قدر خوش‌شانس بودم که ببینم این اتفاق سال 1999 برای کتابم در روسیه رخ داد؛ آن‌جا شروع ناخوشایندی داشتم. با توجه به فواصل زیاد شهرها در روسیه کتابم بد توزیع شد و فروش بسیار پایین بود. اما با ظهور یک نسخه‌ی دیجیتال دزدی از کیمیاگر ‌ــ‌ همانی که بعدها خودم روی سایت شخصی‌ام گذاشتم ‌ــ‌ فروش کتاب به‌طرز شگفت‌انگیزی جهش کرد. در سال اول، از 1000 نسخه به ده هزار نسخه رسید. در سال دوم از مرز صدهزار هم گذشتند و سال بعد یک میلیون نسخه فروختم. تا به امروز، در این سرزمین به مرز فروش 10 میلیون نسخه رسیدم.

تجربه‌ی من با روسیه تحریکم کرد تا یک سایت ایجاد کنم: کوئلیوی دزدی. برطبق ویکی‌پدیا، دایره‌المعارف آزاد اینترنتی، کلمه‌ی انگلیسی راهزن یعنی «پایرِت» از عبارت لاتین پیراتا مشتق شده و خود آن نیز از واژه‌ی یونانی پِیرا به معنای «تلاش و تجربه»؛ تلویحاً «مواجهه با اقبال در دریا». البته بعدها حقایق، معنای این کلمه را تغییر داد، اما همه‌ی ما می‌دانیم دست‌کم یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های زمین تا حد زیادی مدیون دزدا دریایی‌اش است که بعدها لقب «سِر» و «شوالیه» گرفتند.

سایت کوئلیوی دزدی سه سال کار کرد و خوانندگان سرتاسر دنیا تغذیه‌اش می‌کردند و هیچ‌کس هم در صنعت نشر متوجهش نشد؛ چراکه فروش آثارم مدام بالاتر می‌رفت. با این همه، از همان لحظه که اوایل امسال من در کنفرانس تکنولوژی به آن اشاره کردم از این ور و آن ور صدای غرولندها بلند شد. با وجود این برای مثال عاقبت ناشر امریکایی من، هارپر کالینز، تمام احتمالات ممکن را درک کرد. به همین خاطر، در سال 2008 یک بار در ماه یکی از عناوینم را خلاصه‌نشده در سایتم می‌گذارم تا همه آن‌لاین بخوانند. به‌عوض آنکه دچار کاهش فروش بشوم، خوشحالم که بگویم کیمیاگر، یکی از نخستین عناوین آن‌لاین من، سپتامبر امسال که بیاید یک سال کامل حضور مداوم در فهرست پرفروش‌های نیویورک‌تایمز را از سر گذرانده.

این مثال، شاهد زنده‌ای بود بر وضعیت صنعت ما: از وب برای تبلیغ استفاده کنید و نتایج آن را در زندگی واقعی خواهید دید. دست‌کم ایده‌ی من در راه‌اندازی سایت کوئلیوی دزدی که لینک تورنت دانلود تمام کتاب‌هایم را در آن داده بودم همین بود. مردم خودشان بعداً تصمیم خواهند گرفت کتاب واقعی را بخرند یا نه. تا این‌جای کار که نه‌فقط باعث شده من مستقیم‌تر با خواننده‌هایم ارتباط برقرار کنم، بلکه باعث انجام چند پروژه‌ی دوجانبه هم شده؛ برای مثال پروژه‌ی من برای ساخت فیلم از رمان «ساحره‌ی پورتوبلو» با مردم عادی که به پروژه‌ی «ساحره‌ی تجربی» مشهور شد.

در پروژه‌ی ساحره‌ی تجربی خوانندگانم را دعوت کردم تا رمانم را برای فیلم اقتباس کنند. این تجربه، که سال قبل با اسپانسری ایچ‌پی/HP و مای‌اسپیس/MySpace و مدیا گروپز (شامل برتلزمان، بوردا، پریزما پرس، او گلوبو) راه افتاد بازخورد حیرت‌انگیزی داشت. فیلم‌سازهای تمام دنیا آفریده‌های‌شان را در تلویزیون مای‌اسپیس/MySpaceTV آپلود کردند و اوت پارسال که برنده‌ها اعلام شدند من صاحب 14 فیلم کوتاه حرفه‌ای با کیفیت خیره‌کننده بودم. ضمن آن‌که، متعاقب آن، در اینترنت توفانی درمورد کتاب ساحره‌ی پورتوبلو به پا شد که به‌محض پخش قطع رقعی آن در بازار امریکا از فهرست پرفروش‌های نیویورک‌تایمز سر درآورد.

این موضوع نشان می‌دهد که حتا در زمینه‌ای ناسازگار مثل صنعت فیلم که هزینه‌های تولیدش به‌شدت بالاست این نوع اقدامات ممکن است. درضمن نمایانگر تغییر عمده‌ی دیگری در توزیع و تولید فرهنگی هم هست: تعامل. خواننده دیگر دریافت‌کننده‌ای منفعل نیست، بلکه فرصت دارند نقش فعال‌تری ایفا کنند. و بفهمند ممکن است موجب چه تفاوت‌هایی شوند.

اما آیا همه‌چیز این‌جا تمام می‌شود؟ لازم است به آینده‌ی کتاب هم فکر کنیم؛ آن هم در شرایطی که تولید فیزیکی ندارد. و من اعتقاد دارم آن‌چه در این مرحله رخ می‌دهد امری حیاتی است: خوانندگان باید درگیر شوند.  همه‌ی ما داستان‌هایی داریم، همه‌ی ما ایده‌های‌مان را به اشتراک می‌گذاریم، ناشرها و نویسنده‌ها هم همیشه به تضارب آرا دامن زده‌اند. پس چرا از انجام دادن این کارها روی وب پا پس بکشیم؟

من وبلاگی راه انداخته‌ام که در آن به‌طور هفتگی محتوای مولتی‌مدیا می‌گذارم و خوانندگان را دعوت می‌کنم نظراتشان را بدهند و قصه‌هایشان را بشنوم. حتا از آن‌ها خواستم با روح خود در این مراسم و همراه با ما شرکت کنند. برای مثال، از آن‌ها خواستم عکس‌شان را برایم بفرستند و کتاب محبوبشان را که اثر من باشد در دست بگیرند و فردا در برنامه‌ی مهمانی این عکس‌ها را نشان خواهم داد. تا سپتامبر 600 عکس به دستم رسید. به‌لطف وب، خوانندگان و نویسندگان بیشتر از گذشته به هم نزدیکند.

اما کماکان باید بر دو مشکل غلبه کرد: کپی‌رایت و حفظ صنعت نشر. من راه‌حلی ندارم اما می‌دانم با دورانی جدید رودررو هستیم و به همین دلیل یا تطبیق پیدا می‌کنیم یا می‌میریم. به‌هرحال، من نیامدم این‌جا تا راه‌حل بدهم، بلکه تجربه‌ی خودم را در مقام نویسنده. البته چرخ زندگی من با حق تألیفم می‌چرخد، اما در این لحظه کاری به کار این موضوع ندارم. من هم باید خودم را تطبیق بدهم. نه فقط باید با خوانندگانم مستقیم‌تر ارتباط برقرار کنم (مسئله‌ای که تا چند سال قبل اساساً قابل‌طرح هم نبود) بلکه باید زبان جدیدی برمبنای اینترنت داشته باشم که زبان آینده خواهد بود: بی‌پرده، ساده، فارغ از سطحی‌نگری. زمان به من خواهد گفت چطور پولی را که خودم به‌تنهایی در محافل اجتماعی سرمایه‌گذاری کرده‌ام احیا کنم. اما دارم روی چیزی سرمایه‌گذاری می‌کنم که هر نویسنده‌ای در دنیا ممنون آن خواهد بود: خوانده‌شدن متنش برای بیشترین تعداد آدم‌ها.

اینترنت این را به من آموخته: از اشتراک ایده‌ها نترس. نترس که دیگران هم ایده‌هایشان را به آواز بلند بگویند. و مهم‌تر از همه در نظر نگیر که چه‌کسی خالق است و چه‌کسی نیست؛ چراکه همه‌مان هستیم.

برای تصویر کردن آن‌چه در این سخنرانی به آن اشاره کردم به‌محض اتمام صحبتم متن کامل این سخنرانی را در وبلاگم قرار خواهم داد. وب‌مستر من صرفاً منتظر یک تماس تلفنی است تا چراغ سبز بگیرد. مطبوعات سنتی نمی‌توانند تمام آن‌چه در این‌جا رخ داده نقل کنند، اما اینترنت امکان این را به ما می‌دهد که مستقل از برنامه‌های صوری ایده‌هایمان را تسهیم کنیم.

از طرفی در تمام این چیزها کنایه‌ای نهفته: جوردانو برونو را به‌خاطر پخش ایده‌هایش مجازات کردند. در دنیای امروز: اگر ایده‌هایتان را منتشر نکنید مجازات می‌شوید.

سپاسگزارم

                                                                                                           کریستین بوبن

 پائولو کوئلیو، یکی  از پرخواننده ‌ترین ‌، و تاثیرگذارترین ‌نویسندگان  امروز است‌.
هیئت‌ داوران‌ جایزه‌ی‌ بامبی‌ آلمان‌، سال‌ 2001

برخی‌ او را کیمیاگر واژه‌ها می‌دانند و برخی‌ دیگر، پدیده‌ای‌ عامه‌پسند. اما درهر حال‌، کوئلیو یکی‌ از تاثیرگذارترین‌ نویسندگان‌ قرن‌ حاضر است‌. خوانندگان‌ بی‌شمار او از 150 کشور، فارغ‌ ازفرهنگ‌ و اعتقادات‌ خود، اورا نویسنده‌ی‌ مرجع‌ دوران‌ ما کرده‌اند. کتاب‌های‌ اوبه‌ 56 زبان‌ ترجمه‌ شده‌اند و جدای‌ ازآن‌ که‌ همواره‌ در فهرست‌ کتاب‌های‌ پرفروش‌ بوده‌اند، درتمام‌  ط‌ول‌ دوران‌ ظ‌هور او، مورد بحث‌ و جدل‌ اجتماعی‌ و فرهنگی‌ قرار داشته‌اند.
افکار، فلسفه‌ و موضوعات‌ مط‌رح‌ شده‌ درآثار او، بر ذهن‌ میلیون‌ها خواننده‌ای‌ تاثیر گذاشته‌ است‌ که‌ به‌ دنبال‌ یافتن‌ راه‌ خویش‌، و روش‌های‌ تازه‌ برای‌ درک‌ جهان‌ هستند.
 
زندگی‌نامه‌
پائولو کوئلیو در سال‌ 1947، درخانواده‌ای‌ متوسط‌ به‌ دنیا آمد. پدرش‌ پدرو، مهندس‌ بود و مادرش‌، لیژیا، خانه‌دار. درهفت‌ سالگی‌، به‌ مدرسه‌ی‌ عیسوی‌های‌ سن‌ ایگناسیو درریودوژانیرو رفت‌ و تعلیمات‌ سخت‌ و خشک‌ مذهبی‌، تاثیر بدی‌ بر او گذاشت‌. اما این‌ دوران‌ تاثیر مثبتی‌ هم‌ براو داشت‌.
در راهروهای‌ خشک‌ مدرسه‌ی‌ مذهبی‌، آرزوی‌ زندگی‌اش‌ را یافت‌: می‌خواست‌ نویسنده‌ شود. درمسابقه‌ی‌ شعر مدرسه‌، اولین‌ جایزه‌ی‌ ادبی‌ خود را به‌ دست‌ آورد. مدتی‌ بعد، برای‌ روزنامه‌ی‌ دیواری‌ مدرسه‌ی‌ خواهرش‌ سونیا، مقاله‌ای‌ نوشت‌ که‌ آن‌ مقاله‌ هم‌ جایزه‌ گرفت‌.
اما والدین‌ پائولو برای‌ آینده‌ی‌ پسرشان‌ نقشه‌های‌ دیگری‌ داشتند. می‌خواستند مهندس‌ شود. پس‌، سعی‌ کردند شوق‌ نویسندگی‌ را در اواز بین‌ ببرند. اما فشار آن‌ها، و بعد آشنایی‌ پائولو باکتاب‌ مدار راس‌السرط‌ان‌ اثر هنری‌ میلر، روح‌ ط‌غیان‌ را در اوبرانگیخت‌ و باعث‌ روی‌ آوردن‌ او به‌ شکستن‌ قواعد خانوادگی‌ شد. پدرش‌ رفتار اورا ناشی‌ ازبحران‌ روانی‌ دانست‌. همین‌ شد که‌ پائولو تا هفده‌ سالگی‌، دوبار دربیمارستان‌ روانی‌ بستری‌ شد و بارها تحت‌ درمان‌ الکتروشوک‌ قرار گرفت‌.
کمی‌ بعد، پائولو با گروه‌ تاتری‌ آشنا شد و همزمان‌، به‌ روزنامه‌نگاری‌ روی‌ آورد. ازنظ‌ر ط‌بقه‌ی‌ متوسط‌ راحت‌ط‌لب‌ آن‌ دوران‌، تاتر سرچشمه‌ی‌ فساد اخلاقی‌ بود. پدر و مادرش‌ که‌ ترسیده‌ بودند، قول‌ خود را شکستند. گفته‌ بودند که‌ دیگر پائولو رابه‌ بیمارستان‌ روانی‌ نمی‌فرستند، اما برای‌ بار سوم‌ هم‌ او رادر بیمارستان‌ بستری‌ کردند. پائولو، سرگشته‌ترو آشفته‌تراز قبل‌، از بیمارستان‌ مرخص‌ شد و عمیقا در دنیای‌ درونی‌ خود فرو رفت‌. خانواده‌ی‌ نومیدش‌،  نظ‌ر روان‌پزشک‌ دیگری‌ را خواستند. روان‌پزشک‌ به‌ آن‌هاگفت‌ که‌ پائولو دیوانه‌ نیست‌ و نباید دربیمارستان‌ روانی‌ بماند. فقط‌ باید یاد بگیرد که‌ چه‌گونه‌ با زندگی‌ روبه‌رو شود. پائولو کوئلیو، سی‌ سال‌ پس‌ ازاین‌ تجربه‌، کتاب‌ ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد رانوشت‌.
پائولو خود می‌گوید : ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد، درسال‌ 1998 در برزیل‌ منتشر شد. تا ماه‌ سپتامبر، بیش‌تر 1200 نامه‌ی‌ الکترونیکی‌ و پستی‌ دریافت‌ کردم‌ که‌ تجربه‌های‌ مشابهی‌ را بیان‌ می‌کردند. در اکتبر، بعضی‌ از مسایل‌ مورد بحث‌ دراین‌ کتاب‌ ــ افسردگی‌، حملات‌ هراس‌، خودکشی‌ ــ در کنفرانسی‌ ملی‌ مورد بحث‌ قرار گرفت‌. در 22 ژانویه‌ی‌ سال‌ بعد، سناتور ادواردو سوپلیسی‌، قط‌عاتی‌ ازکتاب‌ مرا درکنگره‌ خواند و توانست‌ قانونی‌ را به‌ تصویب‌ برساند که‌ ده‌ سال‌ تمام‌، درکنگره‌ مانده‌ بود: ممنوعیت‌ پذیرش‌ بی‌رویه‌ی‌ بیماران‌ روانی‌ در بیمارستان‌ها.
پائولو پس‌ ازاین‌ دوران‌، دوباره‌ به‌ تحصیل‌ روی‌ آورد و به‌ نظ‌ر می‌رسید می‌خواهد راهی‌ راادامه‌ دهد که‌ پدر و مادرش‌ برایش‌ درنظ‌ر گرفته‌اند. اما خیلی‌ زود، دانشگاه‌ را رها کرد و دوباره‌ به‌ تاتر روی‌ آورد. این‌ اتفاق‌ در دهه‌ی‌ 1960 روی‌ داد، درست‌ زمانی‌ که‌ جنبش‌ هیپی‌، درسراسر جهان‌ گسترده‌ بود. این‌ موج‌ جدید، در برزیل‌ نیز ریشه‌ دواند و رژیم‌ نظ‌امی‌ برزیل‌، آن‌ را به‌ شدت‌ سرکوب‌ کرد. پائولو موهایش‌ را بلند می‌کرد و برای‌ اعلام‌ اعتراض‌، هرگز کارت‌ شناسایی‌ به‌ همراه‌ خود حمل‌ نمی‌کرد. شوق‌ نوشتن‌، اورا به‌ انتشار نشریه‌ای‌ واداشت‌ که‌ تنها دو شماره‌ منتشر شد. در همین‌ هنگام‌، رائول‌ سی‌شاس‌ آهنگساز، ازپائولو دعوت‌ کرد تا شعر ترانه‌های‌ او را بنویسد. اولین‌ صفحه‌ی‌ موسیقی‌ آن‌هابا موفقیت‌ چشمگیری‌ روبه‌رو شد و 500000 نسخه‌ از آن‌ به‌ فروش‌ رفت‌. اولین‌ بار بود که‌ پائولو پول‌ زیادی‌ به‌ دست‌ می‌آورد. این‌ همکاری‌ تا سال‌ 1976، تا مرگ‌ رائول‌ ادامه‌ یافت‌. پائولو بیش‌ ازشصت‌ ترانه‌ نوشت‌ و با هم‌ توانستند صحنه‌ی‌ موسیقی‌ راک‌ برزیل‌ را تکان‌ بدهند.
در سال‌ 1973، پائولو و رائول‌، عضو انجمن‌ دگراندیشی‌ شدند که‌ بر علیه‌ ایدئولوژی‌ سرمایه‌داری‌ تاسیس‌ شده‌ بود. به‌ دفاع‌ ازحقوق‌ فردی‌ هر شخص‌ پرداختند و حتا برای‌ مدتی‌، به‌ جادوی‌ سیاه‌ روی‌ آوردند. پائولو تجربه‌ی‌ این‌ دوران‌ رادر کتاب‌ والکیری‌ها به‌ روی‌ کاغذ آورده‌ است‌.
در این‌ دوران‌، انتشار «کرینگ‌ ـ ها» راشروع‌ کردند. «کرینگ‌ ـ ها»، مجموعه‌ای‌ از داستان‌های‌ مصور آزادی‌خواهانه‌ بود. دیکتاتوری‌ برزیل‌، این‌ مجموعه‌ را خرابکارانه‌ دانست‌ و پائولو و رائول‌ را به‌ زندان‌ انداخت‌. رائول‌ خیلی‌ زود آزاد شد، اما پائولو مدت‌ بیش‌تری‌ درزندان‌ ماند، زیرا او را مغز متفکر این‌ اعمال‌ آزادی‌خواهانه‌ می‌دانستند. مشکلات‌ او به‌ همان‌ جا ختم‌ نشد; دوروز پس‌ ازآزادی‌اش‌، دوباره‌ در خیابان‌ بازداشت‌ شد و اورا به‌ شکنجه‌گاه‌ نظ‌امی‌ بردند. خود پائولو معتقد است‌ که‌ باتظ‌اهر به‌ جنون‌ و اشاره‌ به‌ سابقه‌ی‌ سه‌ بار بستری‌اش‌ در بیمارستان‌ روانی‌، ازمرگ‌ نجات‌ یافته‌ است‌. وقتی‌ شکنجه‌گران‌ در اتاقش‌ بودند، شروع‌ کرد به‌ خودش‌ را زدن‌، و سرانجام‌ از شکنجه‌ی‌ اودست‌ کشیدند و آزادش‌ کردند.
این‌ تجربه‌، اثر عمیقی‌ بر او گذاشت‌. پائولو دربیست‌ و شش‌ سالگی‌ به‌ این نتیجه‌ رسید که‌ به‌ اندازه‌ی‌ کافی‌ "زندگی‌" کرده‌ و دیگر می‌خواهد "ط‌بیعی‌" باشد. شغلی‌ دریک‌ شرکت‌ تولید موسیقی‌ به‌ نام‌ پلی‌گرام‌ یافت‌ و همان‌ جا با زنی‌ آشنا شدکه‌ بعد بااو ازدواج‌ کرد.
در سال‌ 1977 به‌ لندن‌ رفتند. پائولو ماشین‌ تایپی‌ خرید و شروع‌ به‌ نوشتن‌ کرد. اما موفقیت‌ چندانی‌ به‌ دست‌ نیاورد. سال‌ بعد به‌ برزیل‌ برگشت‌ و مدیر اجرایی‌ شرکت‌ تولید موسیقی‌ دیگری‌ به‌ نام‌ سی‌بی‌سی‌ شد. اما این‌ شغل‌ فقط‌ سه‌ ماه‌ ط‌ول‌ کشید. سه‌ ماه‌ بعد، همسرش‌ ازاو جدا شد و از کارش‌ هم‌ اخراجش‌ کردند.
بعد بادوستی‌ قدیمی‌ به‌ نام‌ کریستینا اویتیسیکا آشنا شد. این‌ آشنایی‌ منجر به‌ ازدواج‌ آن‌هاشد و هنوز باهم‌ زندگی‌ می‌کنند. این‌ زوج‌ برای‌ ماه‌ عسل‌ به‌ اروپا رفتند و درهمین‌ سفر، ازاردوگاه‌ مرگ‌ داخائو هم‌ بازدید کردند. در داخائو، اشراقی‌ به‌ پائولو دست‌ داد و در حالت‌ اشراق‌، مردی‌ رادید. دوماه‌ بعد، درکافه‌ای‌ در آمستردام‌، باهمان‌ مرد ملاقات‌ کرد و زمان‌ درازی‌ با او صحبت‌ کرد. این‌ مرد که‌ پائولو هرگز نامش‌ را نفهمید، به‌ اوگفت‌ دوباره‌ به‌ مذهب‌ خویش‌ برگردد و اگر هم‌ به‌ جادو علاقه‌مند است‌، به‌ جادوی‌ سفید روی‌ بیاورد. همچنین‌ به‌ پائولو توصیه‌ کرد جاده‌ی‌ سانتیاگو (یک‌ جاده‌ی‌ زیارتی‌ دوران‌ قرون‌ وسطی‌) را طی کند.
پائولو، یک‌ سال‌ بعد از این‌ سفر زیارتی‌، درسال‌ 1987، اولین‌ کتابش‌ خاط‌رات‌ یک‌ مغ‌ رانوشت‌. این‌ کتاب‌ به‌ تجربیات‌ پائولو درط‌ول‌ این‌ سفر می‌پردازد و به‌ اتفاقات‌ خارق‌العاده‌ی‌ زیادی‌ اشاره‌ می‌کند که‌ در زندگی‌ انسان‌های‌ عادی‌ رخ‌ می‌دهد. یک‌ ناشر کوچک‌ برزیلی‌ این‌ کتاب‌ راچاپ کرد و فروش‌ نسبتا خوبی‌ داشت‌، اما با اقبال‌ کمی‌ ازسوی‌ منتقدان‌ روبه‌رو شد.
پائولو درسال‌ 1988، کتاب‌ کاملا متفاوتی‌ نوشت‌: کیمیاگر. این‌ کتاب‌ کاملاً نمادین‌ بود و کلیه‌ی‌ مط‌العات‌ یازده‌ ساله‌ی‌ پائولو را درباره‌ی‌ کیمیاگری‌، در قالب‌ داستانی‌ استعاری‌ خلاصه‌ می‌کرد. اول‌ فقط‌ 900 نسخه‌ از این‌ کتاب‌ فروش‌ رفت‌ و ناشر، امتیاز کتاب‌ را به‌ پائولو برگرداند.
پائولو دست‌ ازتعقیب‌ رویایش‌ نکشید. فرصت‌ دوباره‌ای‌ دست‌ داد: با ناشر بزرگ‌تری‌ به‌ نام‌ روکو آشنا شدکه‌ از کار اوخوشش‌ آمده‌ بود. درسال1990، کتاب‌ بریدا رامنتشر کرد که‌ در آن‌، درباره‌ی‌ عط‌ایای‌ هر انسان‌
صحبت‌ می‌کرد. این‌ کتاب‌ با استقبال‌ زیادی‌ مواجه‌ شد و باعث‌ شد کیمیاگر و خاط‌رات‌ یک‌ مغ‌ نیز دوباره‌ مورد توجه‌ قرار بگیرند. درمدت‌ کوتاهی‌، هرسه‌ کتاب‌ در صدر فهرست‌ کتاب‌های‌ پرفروش‌ برزیل‌ قرار گرفت‌. کیمیاگر، رکورد فروش‌ تمام‌ کتاب‌های‌ تاریخ‌ نشر برزیل‌ راشکست‌ و حتا نامش‌ درکتاب‌ رکوردهای‌ گینس‌ نیز ثبت‌ شد. در سال‌ 2002، معتبرترین‌ نشریه‌ی‌ ادبی‌ پرتغالی‌ به‌ نام‌ ژورنال‌ د لتراس‌، اعلام‌ کرد که‌ فروش‌ کیمیاگر، ازهر کتاب‌ دیگری‌ در تاریخ‌ زبان‌ پرتغالی‌ بیش‌تر بوده‌ است‌.
در ماه‌ مه‌ 1993، انتشارات‌ هارپر کالینز، کیمیاگر رابا تیراژ اولیه‌ی‌50000 نسخه‌ منتشر کرد. در روز افتتاح‌ این‌ کتاب‌، مدیر اجرایی‌ انتشارات‌ هارپر کالینز گفت‌: «پیدا کردن‌ این‌ کتاب‌، مثل‌ آن‌ بود که‌ آدم‌ صبح‌ زود، وقتی‌ همه‌ خوابند، برخیزد و ط‌لوع‌ خورشید رانگاه‌ کند. کمی‌ دیگر، دیگران‌ هم‌ خورشید راخواهند دید.»
ده‌ سال‌ بعد، درسال‌ 2002، مدیر اجرایی‌ هارپرکالینز به‌ پائولو نوشت‌:  «کیمیاگر به‌ یکی‌ ازمهم‌ترین‌ کتاب‌های‌ تاریخ‌ نشر ما تبدیل‌ شده‌ است‌.»
موفقیت‌ کیمیاگر درایالات‌ متحده‌، آغاز فعالیت‌ بین‌المللی‌ پائولو بود. تهیه‌کنندگان‌ متعددی‌ از هالیوود، علاقه‌ی‌ زیادی‌ به‌ خرید امتیاز ساخت‌ فیلم‌ از روی‌ این‌ کتاب‌ نشان‌ دادند و سرانجام‌، شرکت‌ برادران‌ وارنر درسال‌1993، این‌ امتیاز راخرید.
پیش‌ از انتشار کیمیاگر درامریکا، چند ناشر کوچک‌ دراسپانیا و پرتغال‌، آن‌ را منتشر کرده‌ بودند. اما این‌ کتاب‌ تاسال‌ 1995، در فهرست‌ کتاب‌های پرفروش‌ اسپانیا قرار نگرفت‌. هفت‌ سال‌ بعد، درسال‌ 2001، اتحادیه‌ی‌ ناشران‌ اسپانیا اعلام‌ کرد که‌ کیمیاگر ازپرفروش‌ترین‌ کتاب‌های‌ اسپانیاست‌.
ناشر اسپانیایی‌ پائولو (پلنتا)، در سال‌ 2002 مجموعه‌ی‌ آثار کوئلیو را منتشر کرد. فروش‌ آثار کوئلیو درپرتغال‌، بیش‌ ازیک‌ میلیون‌ نسخه‌ بوده‌ است‌.
در سال‌ 1993، مونیکا آنتونس‌ که‌ از سال‌ 1989، بعد ازخواندن‌ اولین‌ کتاب‌ کوئلیو بااو همکاری‌ می‌کرد، بنگاه‌ ادبی‌ سنت‌ جوردی‌ را در بارسلون‌ تاسیس‌ کرد تابه‌ نشر کتاب‌های‌ پائولو نظ‌م‌ ببخشد. در ماه‌ مه‌ همان‌ سال‌، مونیکا کیمیاگر رابه‌ چندین‌ ناشر بین‌المللی‌ معرفی‌ کرد. اولین‌ کسی‌ که‌ این‌ کتاب‌ را پذیرفت‌، ایوین‌ هاگن‌، مدیر انتشارات‌ اکس‌ لیبرس‌ از نروژ بود. کمی‌ بعد، آن‌ کاریر، ناشر فرانسوی‌ برای‌ مونیکا نوشت‌: «این‌ کتاب‌ فوق‌العاده‌ است‌ و تمام‌ تلاشم‌ را می‌کنم‌ تا در فرانسه‌ موفق‌ شود.»
در سپتامبر سال‌ 1993، کیمیاگر درصدر کتاب‌های‌ پرفروش‌ استرالیا قرار گرفت‌. در آوریل‌ سال‌ 1994، کیمیاگر درفرانسه‌ منتشر شدو بااستقبال‌ عالی‌ منتقدان‌ و خوانندگان‌ مواجه‌ شد و درفهرست‌ پرفروش‌ها قرار گرفت‌. کمی‌ بعد، کیمیاگر پرفروش‌ترین‌ کتاب‌ فرانسه‌ شد و تاپنج‌ سال‌ بعد، جای‌ خود را به‌ کتاب‌ دیگری‌ نداد. بعد از موفقیت‌ خارق‌العاده‌ در فرانسه‌، کوئلیو راه‌ موفقیت‌ را درسراسر اروپا پیمود و پدیده‌ی‌ ادبی‌ پایان‌ قرن‌ بیستم‌ دانسته‌ شد.
از آن‌ هنگام‌، هریک‌ ازکتاب‌های‌ پائولو کوئلیو که‌ در فرانسه‌ منتشر شده‌، بی‌درنگ‌ پرفروش‌ شده‌ است‌. حتا دریک‌ دوره‌، سه‌ کتاب‌ کوئلیو هم‌زمان‌ در فهرست‌ ده‌ کتاب‌ پرفروش‌ فرانسه‌ قرار داشت‌.
انتشار کنار رود پیدرا نشستم‌ و گریستم‌ در سال‌ 1994، موفقیت‌ بین‌المللی‌ پائولو راتثبیت‌ کرد. دراین‌ کتاب‌، پائولو درباره‌ی‌ بخش‌ مادینه‌ی‌ وجودش‌ صحبت‌ کرده‌ است‌. در سال‌ 1995، کیمیاگر درایتالیا منتشر شد و فروش‌ بی‌نظ‌یری‌ داشت‌. سال‌ بعد، پائولو دوجایزه‌ی‌ مهم‌ ادبی‌ ایتالیا، جایزه‌ی‌ بهترین‌ کتاب‌ سوپر گرینزا کاور، و جایزه‌ی‌ بین‌المللی‌ فلایانو رادریافت‌ کرد.
در سال‌ 1996، انتشارات‌ ابژتیوای‌ برزیل‌، حق‌ امتیاز کتاب‌ کوه‌ پنجم‌ را خرید و یک‌ میلیون‌ دلار پیش‌پرداخت‌ داد. این‌ رقم‌، بالاترین‌ مبلغ‌ پیش‌پرداختی‌ است‌ که‌ تا کنون‌ به‌ یک‌ نویسنده‌ی‌ برزیلی‌ پرداخت‌ شده‌ است‌. همان‌ سال‌، پائولو نشان‌ شوالیه‌ی‌ هنر و ادب‌ رااز دست‌ فیلیپ‌ دوس‌ بلازی‌، وزیر فرهنگ‌ فرانسه‌ دریافت‌ کرد. دوس‌ بلازی‌ دراین‌ مراسم‌ گفت‌: «تو کیمیاگر هزاران‌ خواننده‌ای‌. کتاب‌های‌ تومفیدند، زیرا توانایی‌ ما را برای‌ رویا دیدن‌، و شوق‌ ما را برای‌ جست‌ و جو تحریک‌ می‌کنند.»
پائولو درسال‌ 1996، به‌ عنوان‌ مشاور ویژه‌ی‌ برنامه‌ی‌ «همگرایی‌ روحانی‌ و گفت‌ و گوی‌ بین‌ فرهنگ‌ها» برگزیده‌ شد. همان‌ سال‌، انتشارات‌ دیوگنس‌ آلمان‌، کیمیاگر رامنتشر کرد. نسخه‌ی‌ نفیس‌ آن‌ شش‌ سال‌ تمام‌ در فهرست‌ کتاب‌های‌ پرفروش‌ نشریه‌ی‌ اشپیگل‌ قرار داشت‌ و در سال‌ 2002، تمام‌ رکوردهای‌ فروش‌ آلمان‌ را شکست‌.
در نمایشگاه‌ بین‌ المللی‌ فرانکفورت‌ سال‌ 1997، ناشران‌ پائولو با همکاری‌ انتشارات‌ دیوگنس‌ و موسسه‌ی‌ سنت‌ جوردی‌، یک‌ میهمانی‌ به‌ افتخار پائولو کوئلیو برگزار کردند و در آن‌، انتشار سراسری‌ و بین‌المللی‌ کتاب‌ کوه‌ پنجم‌ را اعلام‌ کردند. درماه‌ مارس‌ 1998، نمایشگاه‌ بزرگی‌ در پاریس‌ برگزار شد و کوه‌ پنجم‌، به‌ زبان‌های‌ مختلف‌، و توسط‌ ناشران‌ کشورهای‌ مختلف‌، منتشر شد. پائولو هفت‌ ساعت‌ تمام‌ مشغول‌ امضا کردن‌ کتاب‌هایش‌ بود. همان‌ شب‌، میهمانی‌ بزرگی‌ به‌ افتخار اودر موزه‌ی‌ لوور برگزار شد که‌ مشاهیر سراسر جهان‌، درآن‌ میهمانی‌ شرکت‌ داشتند.
پائولو در سال‌ 1997 ، کتاب‌ مهمش‌  کتاب‌ راهنمای‌ رزم‌آور نور را منتشر کرد. این‌ کتاب‌، مجموعه‌ای‌ ازافکار فلسفی‌ اوست‌ که‌ به‌ کشف‌ رزم‌آور نور درون‌ هر انسان‌ کمک‌ می‌کند. این‌ کتاب‌، تاکنون‌ کتاب‌ مرجع‌ میلیون‌ها خواننده‌ شده‌ است‌. اول‌، بومپیانی‌، ناشر ایتالیایی‌ آن‌ را منتشر کرد که‌ با استقبال‌ زیادی‌ مواجه‌ شد.
در سال‌ 1998، باکتاب‌ ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد، به‌ سبک‌ روایی‌
داستان‌سرایی‌ بازگشت‌ و مورد استقبال‌ منتقدان‌ ادبی‌ قرار گرفت‌. در ژانویه‌ی‌ سال‌ 2000، اومبرتو اکو، فیلسوف‌، نویسنده‌ و منتقد ایتالیایی‌، درمصاحبه‌ای‌ با نشریه‌ی‌ فوکوس‌ گفت‌: «من‌ از آخرین‌ رمان‌ کوئلیو خوشم‌ آمد. تاثیر عمیقی‌ بر من‌ گذاشت‌.» و سینئاد اوکانر، درهفته‌نامه‌ی‌ ساندی‌ ایندیپندنت‌، گفت‌: «ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد ، شگفت‌انگیزترین‌ کتابی‌ است‌ که‌ خوانده‌ام‌.»
پائولو درسال‌ 1998، تور مسافرتی‌ موفقی‌ را پشت‌ سر گذاشت‌. در بهار به‌ دیدار کشورهای‌ آسیایی‌ رفت‌ و در پائیز، از کشورهای‌ اروپای‌ شرقی‌ دیدن‌ کرد. این‌ سفر از استانبول‌ آغاز و به‌ لاتویا ختم‌ شد.
در ماه‌ مارس‌ سال‌ 1999، نشریه‌ی‌ ادبی‌ لیر، پائولو کوئلیو را دومین‌ نویسنده‌ی‌ پرفروش‌ جهان‌، درسال‌ 1998 اعلام‌ کرد.
در سال‌ 1999، جایزه‌ی‌ معتبر کریستال‌ را از انجمن‌ جهانی‌ اقتصاد دریافت‌ کرد و داوران‌ اعلام‌ کردند: « پائولو کوئلیو، بااستفاده‌ از کلام‌، پیوندی‌ میان‌ فرهنگ‌های‌ متفاوت‌ برقرار کرده‌، که‌ اورا سزاوار این‌ جایزه‌ می‌سازد.»
در سال‌ 1999، دولت‌ فرانسه‌، نشان‌ لژیون‌ دونور را به‌ اواهدا کرد. همان‌ سال‌، پائولو کوئلیو باکتاب‌ ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد درنمایشگاه‌ کتاب‌ بوئنوس‌ آیرس‌ شرکت‌ کرد. رسانه‌ها شگفت‌زده‌ شدند، درمیان‌ آن‌ همه‌ نویسندگان‌ برجسته‌ی‌ امریکای‌ لاتین‌، استقبالی‌ که‌ از پائولو کوئلیو بود، بی‌نظ‌یربود. مط‌بوعات‌ نوشتند: «مسئولانی‌ که‌ از 25 سال‌ پیش‌ در این‌ نمایشگاه‌ کتاب‌ کار می‌کرده‌اند، ادعا می‌کنند که‌ هرگز چنین‌ استقبالی‌ ندیده‌اند، حتا درزمان‌ حیات‌ بورخس‌. خارق‌ العاده‌ بود.» مردم‌ ازچهار ساعت‌ پیش‌ از شروع‌ مراسم‌، پشت‌ درهای‌ نمایشگاه‌ تجمع‌ کردند و مسوولان‌ نمایشگاه‌ اجازه‌ دادند که‌ آن‌ روز، نمایشگاه‌ به‌ ط‌وراستثنا چهار ساعت‌ دیرتر تعط‌یل‌ شود.
در ماه‌ مه‌ 2000، پائولو به‌ ایران‌ سفر کرد. او اولین‌ نویسنده‌ی‌ غیرمسلمانی‌ بود که‌ بعد از انقلاب‌ سال‌ 1357، به‌ ایران‌ سفر می‌کرد. اواز سوی‌ مرکز بین‌المللی‌ گفت‌ و گوی‌ تمدن‌ها، وزارت‌ فرهنگ‌ و ارشاد اسلامی‌، و ناشر ایرانی‌اش‌ (کاروان‌) دعوت‌ شده‌ بود. پائولو با انتشارات‌ کاروان‌ قرارداد همکاری‌ بست‌ و با توجه‌ به‌ این‌ که‌ ایران‌ معاهده‌ی‌ بین‌المللی‌ کپی‌رایت‌ را امضا نکرده‌ است‌، اواولین‌ نویسنده‌ای‌ بود که‌ رسما ازایران‌ حق‌ التالیف‌ دریافت‌ می‌کرد. پائولو هرگز تصورش‌ را نمی‌کرد که‌ درایران‌، باچنین‌ استقبال‌ گرمی‌ روبه‌رو شود. فرهنگ‌ ایران‌ کاملا با فرهنگ‌ غرب‌ متفاوت‌ بود. هزاران‌ خواننده‌ی‌ ایرانی‌ در کنفرانس‌ها و مراسم‌ امضای‌ کتاب‌ پائولو کوئلیو در دو شهر تهران و شیراز شرکت‌ کردند.
در ماه‌ سپتامبر همان‌ سال‌، رمان‌ شیط‌ان‌ و دوشیزه‌ پریم‌، همزمان‌ در ایتالیا، پرتغال‌، برزیل‌ و ایران‌ منتشر شد. در همان‌ زمان‌، پائولو اعلام‌ کرد که‌ ازسال‌ 1996، به‌ همراه‌ همسرش‌، کریستینا اویتیسیکا، موسسه‌ی‌ پائولو کوئلیو را به‌ منظ‌ور حمایت‌ از کودکان‌ بی‌سرپرست‌ و سالمندان‌ بی‌خانمان‌ برزیلی‌، تاسیس‌ کرده‌ است‌.
کتاب‌ شیط‌ان‌ و دوشیزه‌ پریم‌ در سال‌ 2001 در بسیاری‌ از کشورهای‌ جهان‌ منتشر شدو درسی‌ کشور درصدر کتاب‌های‌ پرفروش‌ قرار گرفت‌.در سال‌ 2001، پائولو، جایزه‌ی‌ بامبی‌، یکی‌ ازمعتبرترین‌ و قدیمی‌ترین‌ جوایز ادبی‌ آلمان‌ رادریافت‌ کرد. ازنظ‌ر هیات‌ داوران‌، ایمان‌ پائولو به‌ این‌ که‌ سرنوشت‌ و سرانجام‌ هر انسان‌، این‌ است‌ که‌ سرانجام‌ در این‌ دنیای‌ تاریک‌، به‌ یک‌ رزم‌آور نور تبدیل‌ شود، پیامی‌ بسیار عمیق‌ و انسانی‌ است‌.
در اوایل‌ سال‌ 2002، پائولو برای‌ اولین‌ بار به‌ چین‌ سفر کرد و شانگهای‌،پکن‌ و نانجینگ‌ را دید. در 25 جولای‌ سال‌ 2002، پائولو به‌ عضویت‌ فرهنگستان‌ ادب‌ برزیل‌ انتخاب‌ شد. هدف‌ این‌ فرهنگستان‌ که‌ در ریودوژانیرو مستقر است‌، حفاظ‌ت‌ از فرهنگ‌ و زبان‌ برزیل‌ است‌. دو روز بعد ازاعلام‌ این‌ انتخاب‌، پائولو سه‌ هزار نامه‌ی‌ تبریک‌ از سوی‌ خوانندگانش‌ دریافت‌ کرد و مورد توجه‌ تمام‌ مط‌بوعات‌ کشور قرار گرفت‌. وقتی‌ از خانه‌اش‌ بیرون‌ آمد، صدها نفر جلو خانه‌اش‌ جمع‌ شده‌ بودند و اورا تشویق‌ کردند. هرچند میلیون‌ها خواننده‌، شیفته‌ی‌ پائولو هستند، اما اوهمواره‌ مورد انتقاد منتقدان‌ ادبی‌ بوده‌ است‌. انتخاب‌ او به‌ عضویت‌ فرهنگستان‌ برزیل‌، در حقیقت‌ نقض‌ نظ‌ر این‌ منتقدان‌ بود.
در ماه‌ سپتامبر سال‌ 2002، پائولو به‌ روسیه‌ سفر کرد و به‌ شدت‌ تحت‌تاثیر قرار گرفت‌. پنج‌ کتاب‌ او، همزمان‌ در فهرست‌ کتاب‌های‌ پرفروش‌ قرار داشت‌. شیط‌ان‌ و دوشیزه‌ پریم‌، کیمیاگر، کتاب‌ راهنمای‌ رزم‌آور نور، و کوه‌ پنجم‌. در مدت‌ دو هفته‌، بیش‌ از 250000 نسخه‌ از کتاب‌های‌ او در روسیه‌ به‌ فروش‌ رفت‌. مدیر کتابفروشی‌ ام‌.د.کا اعلام‌ کرد: «ما هرگز این‌ همه‌ آدم‌ راندیده‌ بودیم‌ که‌ برای‌ امضا گرفتن‌ از یک‌ نویسنده‌، جمع‌ شده‌ باشند. ما قبلا مراسم‌ امضای‌ کتاب‌ برای‌ آقای‌ بوریس‌ یلتسین‌ و آقای‌ گورپاچف‌ و حتا آقای‌ پوتین‌ برگزار کرده‌ بودیم‌، اما با این‌ همه‌ استقبال‌ مواجه‌ نشده‌ بود. باورنکردنی‌ است‌.»
در اکتبر سال‌ 2002، پائولو جایزه‌ی‌ هنر پلانتاری‌  را از باشگاه‌ بوداپست‌ در فرانکفورت‌ دریافت‌ کرد و بیل‌ کلینتون‌، پیام‌ تبریکی‌ برای‌ او فرستاد. پائولو همواره‌ از حمایت‌ بی‌دریغ‌ و گرم‌ ناشرانش‌ برخوردار بوده‌ است‌. اما موفقیت‌ او به‌ کتاب‌هایش‌ محدود نمی‌شود. او درزمینه‌های‌ فرهنگی‌ و اجتماعی‌ دیگر نیز موفق‌ بوده‌ است‌. کیمیاگر تاکنون‌ توسط‌ ده‌هاگروه‌ تاتر حرفه‌ای‌ در پنج‌ قاره‌ی‌ جهان‌، به‌ روی‌ صحنه‌ رفته‌ است‌ و سایر آثار وی‌ همچون‌ ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد، کنار رود پیدرا نشستم‌ و گریستم‌، و شیط‌ان‌ و دوشیزه‌ پریم‌ نیز تاکنون‌ بر صحنه‌ی‌ تاتر موفق‌ بوده‌اند.

روز چهارشنبه 15 اکتبر سال 2008، پائولو کوئلیو دیپلم رکورد جهانی گینس را به عنوان نویسنده ی زنده ای که یک اثر او به بیشترین تعداد زبان ها منتشر شده است، دریافت کرد.

کیمیاگر پائولو کوئلیو تا کنون به 67 زبان و در 160 کشور منتشر شده است.

کوئلیو در سال 2003 نیز یک رکورد جهانی دیگر را به نام خود رقم زد: او در یک نشست، کتاب هایش را به 53 زبان برای خوانندگانش از سراسر جهان امضا کرد.

پدیده‌ی‌ «پائولو کوئلیو» به‌ همین‌ جا ختم‌ نمی‌شود. وی‌ همواره‌ مورد توجه‌ مط‌بوعات‌ است‌ و از مصاحبه‌ دریغ‌ ندارد. همچنین‌، به‌ ط‌ور هفتگی‌، ستون‌هایی‌ در روزنامه‌های‌ سراسر جهان‌ می‌نویسد که‌ بخشی‌ از این‌ ستون‌ها، در کتاب‌ مکتوب‌ گرد آمده‌اند.
در ماه‌ مارس‌ 1998، اوشروع‌ به‌ نوشتن‌ مقالات‌ هفتگی‌ در روزنامه‌ی‌ برزیلی‌ «اوگلوبو» کرد. موفقیت‌ این‌ مقالات‌ چنان‌ بود که‌ روزنامه‌های‌ کشورهای‌ دیگر نیز برای‌ انتشار آن‌هاعلاقه‌ نشان‌ دادند. تاکنون‌ مقالات‌ او در نشریات‌ «کوریر دلا سرا» (ایتالیا)، «تا نئا» (یونان‌)، «توهورن‌» (آلمان‌)، «آنا» (استونی‌)، «زویرکیادلو» (لهستان‌)، «ال‌ اونیورسو» (اکوادور)، «ال‌ ناسیونال‌» (ونزوئلا)، «ال‌ اسپکتادور» (کلمبیا)، «رفرما» (مکزیک‌))، «چاینا تایمز» (تایوان‌)، و «کامیاب‌ و جشن کتاب» (ایران‌)، منتشر شده‌ است‌.

یکی‌ از ترانه‌هایی‌ که‌ پائولو کوئلیو سروده‌ است‌:
من‌ ده‌ هزار سال‌ پیش‌ به‌ دنیا آمدم‌.
روزی‌، درخیابان‌، درشهر،
پیرمردی‌ را دیدم‌، نشسته‌ برزمین‌،
کاسه‌ی‌ گدایی‌ درپیش‌، ویولونی‌ در دست‌،
رهگذران‌ باز می‌ماندند تا بشنوند،
پیرمرد سکه‌هارا می‌پذیرفت‌، سپاس‌ می‌گفت‌،
و آهنگی‌ سرمی‌داد،
و داستانی‌ می‌سرود،
که‌ کمابیش‌ چنین‌ بود:
من‌ ده‌ هزار سال‌ پیش‌ به‌ دنیا آمدم‌
و دراین‌ دنیا هیچ‌ چیز نیست‌
که‌ قبلا نشناخته‌ باشم‌.

فهرست‌ آثار پائولو کوئلیو
(1987) خاط‌رات‌ یک‌ مغ‌
(1988) کیمیاگر
(1990) بریدا
(1991) عط‌یه‌ برتر
(1992) والکیری‌ها
(1994) کنار رود پیدرا نشستم‌ و گریستم‌
(1994) مکتوب‌
(1996) کوه‌ پنجم‌

(1997) کتاب‌ راهنمای‌ رزم‌آور نور

(1997) نامه‌های‌ عاشقانه‌ یک‌ پیامبر
(1997) دومین‌ مکتوب‌
(1998) ورونیکا تصمیم‌ می‌گیرد بمیرد
(2000) شیط‌ان‌ و دوشیزه‌ پریم‌
(2002) قصه هایی برای پدران‌، فرزندان‌ و نوه‌ها
(2003) یازده دقیقه

(2004) زهیر
(2005) چون رود جاری باش
(2006) ساحره پورتوبلو

(2009) برنده تنهاست (در دست انتشار)

ایرانیان حتا در این انزوای فرهنگی نیز آثار کوئلیو را کشف کرده‌اند و این آشنایی، همانند سایر نقاط جهان، با کتاب پرفروش "کیمیاگر" آغاز شده است که به 45 زبان ترجمه شده است.
در ایران، هزاران نسخه از کتاب‌های او فروش رفته‌اند و کوئلیو در ایران، نسبت به جمعیت، بیش‌ترین تعداد خواننده را دارد.
اما خیل عظیم خوانندگان آثار کوئلیو در ایران، بارها با ترجمه‌هایی از آثار او مواجه شده‌اند که چندین صفحه بیش‌تر از متون خود کوئلیو حجم دارند. از آن گذشته، بر روی جلد یکی از کتاب‌هایش می‌توان شعار "متن کامل" را دید که شاید کامل‌تر از متن اصلی باشد!
پائولو می‌گوید: «نسخه‌ای از کیمیاگر، صد صفحه بیش‌تر از متن اصلی حجم دارد.»
این موضوع ناشی از این است که ایران، معاهده بین‌المللی برن ـ معاهده بین المللی حقوق مؤلف و مصنف (کپی‌رایت) ـ را امضا نکرده است و بدین ترتیب، نویسندگان خارجی هیچ سهمی از فروش آثارشان در ایران نمی‌برند. حقوق کتاب از آنِ مترجم است و دلیل وجود ترجمه‌های متعدد و گوناگون از یک اثر نیز همین است.
یکی از دلایل این سفر، سامان بخشیدن به وضع انتشار آثارش در ایران است. می‌گوید: «به خاطر یک سنت پول بیش‌تر به ایران نمی‌روم. اما می‌خواهم حق ترجمه و نشر کتاب‌هایم را فقط به یک ناشر بدهم.»
ملاقات با وزیر فرهنگ ایران و در صورت امکان محمد خاتمی، رئیس جمهوری ایران در برنامه کوئلیو است. خاتمی سردمدار اصلاح‌طلبانی است که می‌کوشند ایران را از انزوا خارج سازند.
اگر کوئلیو بتواند به تهران برود، در مقطعی بحرانی وارد ایران خواهد شد. دوره جدید مجلس شورای اسلامی در روز 27 مه افتتاح خواهد شد. این بار، برای نخستین بار، اصلاح‌طلبان اکثریت مجلس را در اختیار دارند. روز شنبه، یکی از شهرهای ایران توسط دشمنان ایران که در عراق مستقر هستند، بمباران شد و تعداد زیادی از روزنامه‌ها در همین چند روز اخیر تعطیل شدند.

این چه نیرویی است که ما را از آسایش آشنا جدا می کند و وادار به چالشمان می کند هر چند می دانیم که شکوه این دنیا زودگذر است. به اعتقاد من نام این انگیزه جستجو برای معنای زندگی است. در طول سال ها جستجو برای پاسخ قطعی این سوال در کتابها ،هنرها و علوم ،و همچنین در هر دو مسیر مخاطره و آسایشی که طی کردم پاسخهای متفاوت یافته ام. حالا مطمئنم که پاسخ قطعی را در این زندگی به ما نخواهند داد. بلکه در پایان هنگامی که بار دیگر در مقابل خالق می ایستیم معنای هر یک از فرصت هایی را که در اختیار مان قرار داده اند خواهند فهمید.

پائولو کوئلیو Paulo coelho

آبی ترین گلthe bluest flower

امروز به عابری برخورد کردم,با خضوع به او گفتم: ((ببخشید)) عابر با ادب تمام گفت , ((شما ببخشید ,ندیدمتان))من و این غریبه با کمال ادب و احترام, از همدیگر خداحافظی کردیم و هر یک به راه خود رفتیم.

بعد از ظهر همان روز در منزل در منزل مشغول نوشتن کتابم بودم. پسرم پشت سرم ایستاده بود تا برگشتم به او خوردم (مثل صبح با آن آقا) چیزی نمانده بود بخورد زمین. با بد اخلاقی گفتLخودت را بکش کنار!) او رفت و دل کوچکش شکست. متوجه خشونتم نبودم.

شب در رختخواب دراز کشیده بودم ندایی به گوشم رسید: ((چه طور با آن غریبه آن رفتار مودبانه را داشتی. اما با خانواده و عزیزانت این قدر آن بد رفتاری؟ برو اتاق کارت را نگاه کن دم در چند شاخه گل افتاده گل هایی هستند که پسرت برایت آورده بوده خودش آنها را چیده بود پشت سرت ایستاده بوده که تو را غافلگیر کند تو اشکی را که در چشمان کوچکش جمع کردی دیدی؟))

خیلی خجالت کشیدم اشکم سرازیر شد آهسته به اتاقش رفتم و کنار تختش روی زمین نشستم گفتم: ((بیدار شو کوچولی من بیدار شو عزیزم اینها همان گل هایی هستند که تو برایم آورده ای؟))

او لبخندی زد و گفت: ((آنها کنار آن درخت بودند آنها را چیدم چون به خوشگلی تو بودند می داتنستم که از آنها خوشت می آید مخصوصا از گل آبی اش.))

گفتم: از رفتاری که امروز با تو داشتم بسیار متاسفم.)) او گفت: ((عیبی ندارد پدر من به هر حال تو را دوست دارم.)) گفتم: ((من هم تو را دوست دارم پسرم گلها را هم دوست دارم مخصوصا گل آبی را.))

   a different kind of prayerیک دعای متفاوت

ای خدای بزرگ(پدر آسمانی) کمک مان کن تا به خاطر بیاوریم آن کسی که دیشب در خیابان راه ما را بست مادر تنهایی بود که آن روز بعد از نه ساعت کار می راند که با عجله به طرف خانه اش برود تا شام درست کند. به درس بچه ها برسد رختها رل بشوید و چند دقیقه با ارزش را کنار فرزندانش بگذارند.

Heavenly father help us remember that the jerk who cut us off in traffic last night was a single mother who worked nine hours that day and is rushing home to cook dinner help with homework do the laundry and spend a few precious moments with her children.

کمک مان کن تا به خاطر بیاوریم آن مرد ژنده پوش و بی تفاوتی که تنش را خالکوبی کرده و بدون اینکه هیچ تغییر مثبتی در زندگی اش بدهد شاگرد مدرسه مضطرب نورده ساله ای که همه حواسش در پی امتحان نهایی اش بود و می ترسید نتواند برای ترم بعد وام(تحصیلی) بگیرد و مخارج تحصیلاتش را بپردازد.

Help us to remember that the pierced tattooed disinterested young man who can't make change correctly is worried 19-tear old college student balancing his apprehension over final exams with his fear of not getting his student loans for next semester.

خدایا به یادمان بیاور آن آدم بی تفاوتی که هر روز در یک گوشه نشسته و گدایی می کند(در حالی که باید کار کند) اسیر اعتیادی است که ما فقط می توانیم آن را در وحشتناک ترین کابوس های شبانه مان ببینیم.

Remind us lord that the scary looking bum begging for money in the same spot every day(who really ought to get a job) is a slave to addictions that we can only imagine in our worst nightmares.

کمک مان کن تا به خاطر بیاوریم آن زوج پیری که آهسته و با زحمت در راهروی فروشگاه (ضمن سد کردن راه دیگران) قدمی می زنند و از لحظات خود بهترین استفاده را می برند (اگرچه نتیجه آزمایش های هفته قبل زن نشانگر این بود که آخرین سال خرید مشترک آن دو خواهد بود می خواهند که این لحظه های آخر را باهم مزمزه کنند.)

Help us to remember that the old couple walking annoyingly slow through the store aisles and blocking our shopping progress are savoring this moment knowing that based on the biopsy report she got back last week this will be the last year that they go shopping together.

ای خدای بزرگ(پدر آسمانی) هر روز به یادمان بیاور که همه نعمت هایی که که به ما ارزانی داشتیه ای بالاتربن آن محبت است اگر چه کافی نیست که به عزیزانمان محبت کنیم. خدایا دلهامان را بگشا نه فقط به روی نردیکانمان بلکه به روی همه ی انسانها.

Heavenly father remind us each day that of all the gifts you give us the greatest gift is love. It is not enough to share that love with those we hold dear. Open our hearts not to just those who are close to us but to all humanity.

فقط یک چیز فقط تحقق یافتن رویا را غیر ممکن می کند ترس از ناکامی آن رویا

دقیقا امکان شناخت یک رویاست که زندگی را جالب می کند.

پائولو کوئلیو Paulo Coelho

می دانم بر آنی که کار به پایان بری

شاید دیر یاب باشد و بسیار دشوار

شاید بفرسایی و بخواهی رها کنی

گاه تردید کنی که به این همه می ارزد؟

اما به تو ایمان دارم

و ندارم هیچ تردیدی

که پیروز خواهی شد

اگر بکوشی.

آماندا پیرس